ในกระบวนการทำงานด้านพิพิธภัณฑ์วัด/พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในประเทศไทย ดูจะเป็นที่รับรู้กันว่าการดำเนินงานเพื่อจัดตั้งพิพิธภัณฑ์อาจไม่ใช่สิ่งที่ท้าทายที่สุดมากไปกว่า เมื่อเริ่มต้นก่อรูปเป็นร่างของตัวพิพิธภัณฑ์แล้ว พิพิธภัณฑ์วัด/พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นดังกล่าวจะดำรงความต่อเนื่องยั่งยืนไปได้มากน้อยเพียงใด และจะทำอย่างไรเพื่อไม่ให้การดำเนินงานพิพิธภัณฑ์วนกลับเข้าไปอยู่ในวงจรวัฏจักรพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นที่มักเริ่มต้นด้วยความกระตือรือร้นผ่านการทำงานอย่างมีปฏิสัมพันธ์ที่เข้มข้นระหว่าง “คนใน” และ “คนนอก” จนเห็นผลสำเร็จตามความคาดหวัง ก่อนที่จะเคลื่อนเข้าสู่ภาวะซบเซาโรยรา เมื่อ “ตัวแสดง” และปัจจัยต่าง ๆ ในการขับเคลื่อนงานพิพิธภัณฑ์แรกเริ่มค่อย ๆ เรียวลง กระทั่งหยุดนิ่งไม่เติบโต ดังที่เรามักพบเห็นได้จากพิพิธภัณฑ์วัด/พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นหลายต่อหลายแห่งเป็นที่ประจักษ์